Saskia Copper (Galerie VIVID, Rotterdam)

‘Lensvelt heeft andere bedrijven de weg gewezen’

 Sinds 1997 fungeert VIVID als galerie voor hedendaagse vormgeving in Rotterdam. Mede door de actieve website, een ambitieus tentoonstellingsprogramma, debatten, publicaties en de aanwezigheid van VIVID op buitenlandse beurzen heeft de galerie een steeds duidelijker profiel gekregen. Binnen en buiten Nederland. De ambities werden inmiddels ook herkend door de organisatoren van de prestigieuze kunstbeurs Art Basel, dat VIVID uitnodigde om in 2008 het Nederlandse design daar te vertegenwoordigen.

De galerie ijvert niet alleen voor de verdiensten van de actuele en wat oudere Nederlandse productvormgeving, maar trekt ook interessante nieuwe ontwerpers uit het buitenland aan. De intensieve samenwerking met de jonge Spaanse ontwerper Jaime Hayon illustreert de permanente zoektocht naar nieuw talent die artistiek directeur Aad Krol en algemeen directeur Saskia Copper ondernemen. Onvermoeibaar, naar het schijnt. Gedreven door nieuwsgierigheid. Bereid om scherpe keuzes te maken. Die karakteristiek lijkt de brug tussen de Rotterdamse galerie en meubelproducent Lensvelt, hoewel die relatie volgens Saskia Copper ook sterk persoonlijk bepaald is.

Saskia Copper: ‘Voor ons is Lensvelt een goede partner gebleken om mee samen te werken. En eigenlijk heb ik het dan niet alleen over het bedrijf, maar minstens zozeer over de persoon. Wat we de afgelopen jaren ook met Hans Lensvelt hebben ondernomen, het is altijd succesvol geweest. Heel direct hadden we met elkaar te maken toen we in 2006 samen de tentoonstelling The Happy Office organiseerden. Met werk van Atelier Van Lieshout. De opening was in januari, weet ik nog. Steenkoud, maar voor de deur stond de veldkeuken van Joep van Lieshout met eten voor alle bezoekers. En Hans had ervoor gezorgd dat het goed druk was, met veel pers. Uiteindelijk is het een enorm feest geworden, helemaal in de geest van wat de titel van de tentoonstelling beloofde.

‘Later troffen we elkaar weer in New York toen we op uitnodiging van het Nederlands consulaat een tentoonstelling maakten met producten van Rotterdamse ontwerpers. Lensvelt was met werk van Richard Hutten en Joep van Lieshout in de tentoonstelling vertegenwoordigd. Weer sleurde hij allerlei mensen, ook journalisten, mee naar de opening.

’Misschien opereren wij anders, gewoon omdat hij een fabrikant is en wij toch met een veel bredere blik exposities moeten programmeren. Maar wat ik bij Hans heel sterk herken is zijn intuïtie. Hij durft op zijn gevoel af te gaan. Door dat enthousiasme is Lensvelt in staat gebleken om ontwerpers aan het bedrijf te binden en dat heeft ervoor gezorgd dat nu vrijwel iedere ontwerper die ik ken graag in de collectie van Lensvelt vertegenwoordigd zou zijn. Ik weet dat ze met nieuwe mensen aan het praten zijn, ontwerpers die hier ook tentoonstellen. Daar ligt een belangrijke kwaliteit van Lensvelt: net als wij hebben ze oog voor nieuwe talenten. Al wil dat niet zeggen dat we altijd dezelfde keuzes zullen maken.

‘Ik vind het verbazend knap dat Lensvelt zich daarnaast zo goed heeft weten te verbinden met de wereld van de architectuur. Mede door de interieurprijs die zij samen met tijdschrift de Architect uitreiken, heeft Lensvelt binnen de architectuur inmiddels dezelfde positie als in de ontwerpsector: het bedrijf straalt geloof uit in het werk van hedendaagse ontwerpers en architecten. Dat wordt herkend en gewaardeerd. Nu pas zie je in Nederland een aantal bedrijven voor een soortgelijke benadering kiezen. In zekere zin heeft Lensvelt hen de weg gewezen.

‘VIVID en Lensvelt hebben een duidelijke zielsverwantschap. We delen de passie voor design, dat is onze belangrijkste overeenkomst. Daarnaast zijn we allebei eigenwijs en niet te beroerd om ons nek uit te steken. En als we nieuw talent bespeuren, willen we ermee werken. Ook dat hebben we gemeen. Geen wonder dat we eens in de zoveel tijd tegen elkaar roepen dat we eens iets samen moeten gaan doen. Misschien wat structureler dan tot nu toe... Ik geloof dat we het zelfs ooit over een gezamenlijk bedrijfje hebben gehad. Maar dan vraag ik me de volgende dag weer af: waarom eigenlijk? We doen het samen prima als de aanleiding zich aandient. En we doen het op andere momenten ook prima zonder elkaar. Tot nu toe is elke samenwerking een feestje geweest. Misschien moeten we het niet riskeren dat ons feestje door al te vaste afspraken wordt verpest.’