Salone del Mobile 2018 
Nothing New bij Fondazione Lensvelt

 

PH1 Barkrukken van & Prast & Hooft en de 101 Barkrukken van Maarten Baas, installatie door Kevin Power & Christiaan Zwanikken
Er is een nieuwe rebel op het blok. Het is de naam Lensvelt, het onderscheidende Nederlandse meubelmerk. 
Tussen het Koninklijk Paleis van Milaan en Fondazione Prada is er deze bruisende, opwindende en levendige plek: Fondazione Lensvelt, een knipoog naar Fondazione Prada.Lensvelt is gevestigd in Museo Diocesano en vertoont Nothing New tijdens de Salone del Mobile 2018. 
 

Geen teken van designtafel en stoelen door Richard Hutten en Stealth Cabinet door Wiel Arets vergezeld door fabrieksarbeiders
NO IDEA Couch van Rick Minkes met werk van Christiaan Zwanikken
Kom en bezoek de anti-verklaring van Lensvelt tegen het eindeloze kopen van nieuwe items die we niet nodig hebben, terwijl het bestaande meubilair nog steeds in perfecte staat is. 
U zult dus geen nieuwe producten zien. Omdat Lensvelt geen modeartikelen maakt, creëert het duurzame, tijdloze ontwerpen. Lensvelt ontwikkelt alleen nieuwe producten wanneer er een echte behoefte aan is. 

 

Curator / Initiator Anne van der Zwaag met ontwerper Maarten Baas en Hans Lensvelt die de nieuwe 101 barkruk controleren met het werk van Kevin Power
Curator, ondernemer en publicist Anne van der Zwaag bedacht het vernuftige concept voor Nothing New waarin Lensvelt bestaande meubels hergebruikt door het tijdelijk terug te kopen via Marktplaats, Ebay en 1e Dibs, door het meubilair te lenen en zijn eigen showroom-items tentoon te stellen. 

 

Stealth-kast van Wiel Arets in een kinetische set-up vergezeld van styling van Maarten Spruyt

 

Hans Lensvelt en ontwerper Rick Minkes in zijn NO IDEA-bank
 

De luie modernisten van Atelier Van Lieshout in een kinetische opstelling
Saai toren gestileerd door Maarten Spruyt in Fondazione Lensvelt
De ingekochte designiconen van Lensvelt zijn van topontwerpers: Studio Job, Richard Hutten, Marcel Wanders, Maarten Baas, Ronald Hooft, Piet Hein Eek, Maarten van Severen, Bertjan Pot, Atelier van Lieshout, Rick Minkes, Ineke Hans, Gerrit Rietveld en Simo Heikkilä.

 

Stylist Maarten Spruyt & Hans Lensvelt; Niets nieuws
Maarten Spruyt, een vooraanstaande stylist en tentoonstellingsontwerper, ontwierp de opwindende en enigszins oncomfortabele installatie. In een nooit eerder gezien bewegend schouwspel, brengt Spruyt de iconische ontwerpen van Lensvelt samen met autonome kunstwerken en installaties van beroemde kunstenaars die niet vaak te zien zijn op een designbeurs als Milaan: Joep van Lieshout, Felix Burger, Christiaan Zwanikken, Sander Breure en Witte van Hulzen, Michel Voet, Marleen Sleeuwits, Isabelle Wenzel, Kevin Power, Alet Pilon en Freudenthal Verhagen. Dit leidt tot een spannende interactie tussen disciplines. Voor Maarten Spruyt betekent Nothing New een retrospectief van de jaren zestig en zeventig, een periode die parallellen vertoont met de politieke situatie en de snelle veranderingen in de wereld van vandaag. Het is ook de periode waarin Lensvelt werd opgericht (1962).
Niets nieuws is al helemaal nieuw.
Bezoek ook de rebelse bar: Bar Anne. Architectenbureau Space Encounters en Anne van der Zwaag creëerden een functionele expositie, een laagdrempelige relaxruimte, ervaring, vergader- en netwerkruimte, creatieve hub en eetzaal op dezelfde locatie.
 

Job Office Desk door Studio Job ingericht met een gespoten boeket bloemen en PHE Made in the workshop bureaustoel
GEEN IDEE-bank met werk van Sander Breure en Witte van Hulzen

 

AVL Torture Chair vergezeld van het werk van Marleen Sleeuwits en verdamperinstallatie door Christiaan Zwanikken
Niets nieuws van Fondazione Lensvelt, Bar Anne en Frame Magazine, Museo Diocesano, Corso di Porta Ticinese, 95, Milaan, 17-22 april 2018. 

Open van dinsdag 17 tot en met zondag 22 april van 10 AM -19 PM. Bar Anne is geopend van 11 tot 01 uur.

Tekst: Viveka van de Vliet 
Fotograaf: Jan Willem Kaldenbach
MISSION LENSVELT
Lensvelt is een geëngageerd en idiosyncratisch niet-design meubelmerk en projectontwerper. 
Sinds de oprichting in 1962 biedt Lensvelt architecten en interieurarchitecten de middelen om steeds betere interieurs te maken. Met innovatief, authentiek, ergonomisch, betaalbaar, comfortabel, functioneel en duurzaam meubilair met een ‘twist’ wil Lensvelt bijdragen aan een nieuwe wereld die groener, beter en socialer is. Daarom is het ook een overtuigd voorstander van lokaal geproduceerde goederen en gelooft het sterk in de kracht van loyaal nauterschap. Het meubelmerk overbrugt de kloof tussen de commerciële wereld en de meest innovatieve ontwerpers en 
opmerkelijke kunstenaars. 

SALONE DEL MOBILE MILAN 2016: 
RUIMTE-ONTMOETINGEN

Goede ontwerpen komen vaak voort uit ergernis – omdat iets alleen is ontworpen voor functie, of gewoon lelijk. Dat is het verhaal van hoe de Boring-collectie ontstond – geboren uit frustratie van het ambitieuze architectenbureau Space Encounters. 
Tijdens de recessie leverden jonge architecten in het bijzonder presentaties aan vastgoedeigenaren op basis van een no cure no pay-formule. Deze ontwerpen werden gebruikt voor de verhuur van kantoorruimte. De nieuwe huurder krijgt nieuwe vloeren, wanden, plafond en een receptie als aansporing om de ruimte te huren. De huurder zou dan zichzelf
ga op zoek naar meubels voor hun kantoren. Kantoormeubilair in dit lagere segment moet vooral aan één eis voldoen – het moet goedkoop zijn. Dit resulteert in een puinhoop van fantasieloos meubilair in een kakofonie van kleuren, vormen en materialen. Om een ​​alternatief te bieden voor alle schreeuwende lelijkheid ontwierp Space Encounters de bescheiden Boring Collection: grijs, esthetisch, kwalitatief en ook betaalbaar. Met het innovatieve en idiosyncratische kantoorconcept van de Boring Collection 
wonnen Lensvelt en Space Encounters een prestigieuze Milano Design Award, Best Concept 2016, tijdens de Salone del Mobile. De presentatie van een Memphis-achtige kantoorstad van archetypische gestapelde bureaus, kasten, bureaustoelen, klokken 
en afvalbakken toonde een grijze collectie die verre van saai is.

SALONE DEL MOBILE 2017: 
MAARTEN BAAS

Op beurzen als de Salone schreeuwt iedereen om aandacht. Grote bedrijven doen dat met spectaculaire presentaties en jonge ontwerpers met nieuwe ideeën. “Zie mij, luister naar mij, kijk naar mijn werk!”, Schreeuwt iedereen. Dit inspireerde Maarten Baas om de titel ‘Mag ik uw aandacht, alstublieft?’ Te gebruiken. aandacht vestigen op de acht verschillende Maarten Baas 101-stoelen die hij voor Lensvelt heeft ontworpen. Deze installatie, waarin de unieke stoelen werden begeleid door tientallen fluisterhoorns, leverde Maarten Baas en Lensvelt de Milano Design Award voor Best Concept in 2017. Nooit eerder won een bedrijf deze prestigieuze prijs twee keer. Nooit eerder won een ontwerper de prijs twee keer. Beiden slaagden er vorig jaar in om dit te doen.

SALONE DEL MOBILE 2018: 
NIETS NIEUW

Lensvelt ontwikkelt alleen nieuwe producten wanneer nodig: wanneer het huidige meubilair niet langer voldoet en verbeteringen gewenst zijn, of wanneer verschillende behoeften zijn ontstaan ​​als gevolg van veranderende activiteiten op de werkvloer. Lensvelt ontwikkelt geen nieuwe producten alleen maar omdat er een nieuwe Salone del Mobile in Milaan is.Lensvelt creëert duurzame, tijdloze ontwerpen en geen modeartikelen. En dus zal er 
in 2018 geen nieuw product worden gelanceerd .
Maar niet naar Milaan gaan is geen optie. In deze context bedacht curator, ondernemer en publicist Anne van der Zwaag het ingenieuze concept voor Nothing New: Lensvelt hergebruikt zijn eigen meubels door het tijdelijk terug te kopen via Marktplaats, Ebay en 1st Dibs. Of door het meubilair van de eigenaren te lenen, aan wie de artikelen na de Salone worden geretourneerd. De tentoongestelde stukken worden aangevuld met showroomartikelen. Niets nieuws, dat zal worden gepresenteerd in Museo Diocesano, is de anti-verklaring van Lensvelt tegen het eindeloze kopen van nieuwe items die we niet nodig hebben, terwijl het bestaande meubilair nog steeds in perfecte staat is. Dit museum wordt omgedoopt tot Fondazione Lensvelt tijdens de Salone del Mobile 2018, een knipoog naar Fondazione Prada. De ingekochte designiconen van Lensvelt zijn van topdesigners Studio Job, Richard Hutten, Marcel Wanders,
Maarten van Severen, Bertjan Pot, Atelier van Lieshout, 
Rick Minkes, Ineke Hans, Gerrit Rietveld, Simo Heikkilä. 

1. AVL CLOUD TABLE
De AVL Cloud Table is alles wat een traditionele tafel niet is. Het lijkt ook niets op een normale tafel: de AVL-wolkentafel is niet vierkant, niet vlak en heeft ook geen vier poten.Deze tafel lijkt op een verzameling wolken, ballen of lucht die mensen en ideeën samenbrengt. Atelier van Lieshout ontwierp de Cloud Table in 2012 als een statafel 
. De op polyester gebaseerde cloud biedt een plek waar mensen samenkomen. Het symboliseert de vrijheid en 
vluchtigheid van wolken, evenals de bevrijding van de kantoormedewerker.

2. AVL SPIDERSTOEL
Er waren geen houten stapelbare stoelen op de markt. Atelier van Lieshout ontwierp in 2012 de AVL Spider Chair voor Lensvelt. Joep van Lieshout en Hans Lensvelt ontwikkelden gedurende vier jaar de stoel verder totdat er in 2016 een robuust ontwerp ontstond dat het DNA van beide draagt. 

3. AVL WERKBANK
In 1995 ontwierp Atelier van Lieshout de AVL-werkbank. Een sobere, robuuste tafel gemaakt van 100% polyester. De grof afgewerkte poten in combinatie met een contrast-spiegel-glad tafelblad is geschikt voor elke kantoor- of ontvangstruimte waar kleur en functionaliteit een grote rol spelen. De tafel is tijdloos en met de jaren nog mooier omdat de 
krassen een mooie patina creëren. 

4. AVL LAZY MODERNIST
Joep van Lieshout vindt een oude Chinese Luie Jongen op straat in de buurt van de Rotterdamse vuilnisbelt. Hij verwijdert de bekleding en voorziet het frame van nieuw schuim. De stoel lijkt eruit te zijn ontsnapt uit de cockpit van een ruimteschip. Hans Lensvelt bevindt zich toevallig in de buurt van de studio, zit op het schuim, zinkt er doorheen, maar wordt meteen verkocht. Een nieuwe stoel in de Lensvelt-collectie werd geboren. Op 20 juli 2017 interviewde journalist Jeroen Junte Joep van Lieshout in de serie ‘May I Have Your Attention, Please?’ bij Lensvelt in Amsterdam. De opmerkelijke Lazy Modernist wordt geïntroduceerd. Gestoffeerd, uitgerust met mobiele elementen en een pook om in de relaxpositie te komen. Volgens Hans Lensvelt is dit de werkplek van de toekomst.

5. AVL TORTURE CHAIR
is een interpretatie van de AVL Office Chair, oorspronkelijk ontwikkeld in 2002 voor verzekeraar Interpolis. Het was op maat gemaakt voor een excentrieke, kunstminnende dokter in Maastricht. Tijdens de Nuclear Security Summit in 2014 in Den Haag zaten alle wereldleiders op de AVL-bureaustoel: Barack Obama, ’s werelds krachtigste man, Angela Merkel, Francois Hollande en Vladimir Poetin. 

6. PHE MADE IN THE WORKSHOP 
OFFICE CHAIR

Een stoel van Piet Hein Eek uit 2011. Het materiaal en de techniek die voor de constructie worden gebruikt, zijn exact dezelfde als die van de stapelbare stoel Made in the Workshop.Ook hier zijn de buizen van het vierkante gedeelte aan elkaar gelast en zijn de hoeken zichtbaar. De achterkant valt op door een subtiel decoratief element: een schroef met een ronde, platte achterkant met
waaraan de stoel is bevestigd. De gestoffeerde stoel, uitgerust met een mechanisme onder de stoel om de hoogte aan te passen, is een perfecte werkstoel en conferentiestoel. 

7. PH1 BARSTOOL
door Ronald Hooft werd in 2007 speciaal ontworpen voor restaurants en hotels. De draaibare barkruk met hoog zitcomfort was meteen een populaire barkruk in toprestaurants. De zitting en de rugleuning zijn bedekt met robuust Tribe-leer (van een West-Europese stier). Het chassis bestaat uit een kruisvoet en een kolom van transparant gelakt staal. 

8. NO IDEA
is een ontwerp van Rick Minkes uit 2017 en bestaat uit losse elementen en opmerkelijke 135 cm hoge rug- en zijwanden. Een herkenbaar stuk met een puur en ingetogen ontwerp.Deze serie zitmeubelen bestaat uit drie banken en een klapstoel die dat kan
in allerlei configuraties worden geplaatst. 

9. BORING TOWER
van Space Encounters is de complete saaie collectie gestapeld in een Memphis-achtige kantoorstad van archetypische bureaus, kasten, bureaustoelen, klokken en afvalbakken.Dit ‘kantoorgebouw’ ontstond net als de Memphis-beweging in Italië, maar dan 25 jaar later. 

10. DEZE EMMERSTOEL
Er was behoefte aan een nieuwe, kenmerkende stoel met armleuningen. Een stoel met dezelfde designtaal als de elegante, stapelbare en lichtgewicht bestseller: deze stoel, die Hutten in 2004 samen ontwikkelde
met Lensvelt. Het werd This Bucket Chair in 2017. Deze instant-klassieker heeft een vertrouwde typologie: het bad. Maar dan met een nieuw uiterlijk en productieproces.Lensvelt en Hutten hebben uitgebreid onderzoek gedaan naar ergonomie en comfort.Deze Bucket Chair is beter dan elke andere stoel. Er is een speciale kunststof gebruikt: hetzelfde materiaal dat autofabrikanten gebruiken voor de bumpers van auto’s. De combinatie van dit materiaal en de plaatsing van de bevestigingspunten zorgt ervoor dat de schaal ten opzichte van het frame beweegt. Dit maakt de stoel ingenieus, esthetisch, flexibel, elegant, functioneel, betaalbaar, circulair en uiterst comfortabel. 

11. MILITAIRE TAFEL
In het jaar dat De Stijl haar eeuwfeest (2017) viert, starten Rietveld Originals en Lensvelt een speciale samenwerking: Lensvelt wordt exclusief distributeur van de serie Military Furniture van Gerrit Rietveld voor de zakelijke markt. 
De beroemde kunststroming De Stijl werd in 1917 opgericht door Theo van Doesburg, Piet Mondriaan en Bart van der 
Leck. Meubelmaker en architect Gerrit Rietveld deden snel mee. Rietveld maakte de idealen van De Stijl ruimtelijk zichtbaar. In 1923 kleurde hij zijn fauteuil rood en blauw. Niet veel later bouwde hij het beroemde Rietveld Schröderhuis en ontwierp een reeks militaire meubels voor het katholieke militaire huis in Utrecht. Hiervoor maakte hij het eerste gebruik van bouten en moeren voor 
houten voegen in plaats van houten deuvels. Het leger
Tafel is stevig, robuust en wordt gekenmerkt door het 
gebruik van dwarsliggers en contrastkleuren. 

12. JOB CAINET
Job Cabinet van Studio Job uit 2011 heeft het archetype van de klassieke stalen opbergkast. Maar deze kast heeft een opmerkelijke wending. In het ingenieuze slot, dat volledig zichtbaar is aan de binnenkant van de deur, vormt een gigantische sprookjesachtige sleutel een 
opvallend contrast met het slanke uiterlijk van de 
kast. Job Cabinet heeft zes planken, waarvan er vier 
slechts de helft van de diepte van de kast beslaan. 

13. BOS VOOR DE BOMEN
Een decoratieve kapstok van Ineke Hans, ontworpen in 2005, gemaakt van plaatstaal. De onderdelen worden gesneden uit een plaat met behulp van een laser. De takken worden omgevouwen, de twee boomdelen worden tegen elkaar gedrukt
en dan is de kapstok gelakt. Forest For The 
Trees kan als een enkele boom of als een ‘bos’ dienen. 

14. STUDIO 2 DUO-TAFEL
Marcel Wanders ontwierp deze royale werkruimte voor twee personen in 2002. De tafel heeft hoekige en ronde vormen die harmonieus naast elkaar bestaan. De werkplek is flexibel: aanpasbaar, met extra’s zoals verschillende 
kabelkanalen, scheidingswanden en gekoppelde arrangementen 
voor meerdere personen. Op deze manier kan de perfecte werkplek 
voor elke situatie worden gecreëerd. 

15. TRIBUS-TAFEL
Een opvouwbare ronde tafel met drie poten van Rick Minkes uit 2017. Het tafelblad kan worden gemaakt in HPL, gefineerd in melamine of hout, met een frame in wit, zwart of de kleuren van Studio Job. Handige tabellen dat
weinig opbergruimte nodig dankzij het kantelmechanisme 
en het frame met drie poten. 

16. CANE DIVAN
De gerenommeerde Finse interieurontwerper en professor Simo Heikkilä hebben samen met zijn vriendontwerper Maarten Van Severen workshops gegeven aan de Universiteit voor Industriële Kunst in Helsinki. In de werkplaats 
van Maarten Van Severen zag Hans Lensvelt de Cane Divan voor het eerst in 1990. Het was liefde op het eerste gezicht. 
Niet zozeer vanwege de innovatie van deze chaise longue maar vanwege de combinatie van materialen: 
de warme rotan met het industriële roestvrijstalen frame en de unieke, elegante samenstelling. Lensvelt: 
‘Cane Divan is de mooiste en meest comfortabele 
chaise longue die ik ken.’ De klassieker die overblijft
relevant is opnieuw uitgegeven door Lensvelt en werd 
in 2015 gepresenteerd tijdens de Salone del Mobile. 

17. GEEN TEKEN VAN ONTWERPSTOEL 
EN TAFEL

Richard Hutten, een van de meest internationaal succesvolle ontwerpers van Nederland, lanceerde No Sign Of Design in 1989 als onderdeel van zijn afstudeerproject aan de Design Academy Eindhoven. De meubelserie 
is een anti-designverklaring tegen de neo-barokke stijl van Bořek Šípek en andere postmodernisten die de Nederlandse meubelen in het begin van de jaren negentig domineerden. Met No Sign of Design is Hutten radicaal teruggekeerd naar de essentie van vorm, zoals Rietveld eerder had gedaan. De productie van deze iconen was al jaren een wens van 
Hans Lensvelt vanwege de sobere 
no-nonsense stijl. Sinds 2014 is het geen teken van ontwerp
series is opgenomen in de collectie.

NIETS NIEUW: MAARTEN SPRUYT
Lensvelt nodigde Maarten Spruyt, een vooraanstaand art director, stylist, tentoonstellingsontwerpster en curator, uit om de Nothing New-installatie te ontwerpen. Hij begon als een stylist, maar gaf zijn duidelijke visie en gevoeligheid door aan verschillende ontwerpdomeinen. Hij is gefascineerd door de mix en het contrast van alle verschillende onderwerpen en behandelt alles intensief als het maar kan. Spruyt werkt voor gerenommeerde instellingen zoals het Van Gogh Museum in Amsterdam en het 
Gemeentemuseum Den Haag, en met wereldberoemde fotografen als Petrovsky & Ramone en Mario Testino.

In een nooit eerder gezien bewegend spektakel brengt Spruyt iconische ontwerpen van Lensvelts samen met autonome kunst- en fotowerken en installaties die hij zelf heeft geselecteerd. Hij zoekt de grenzen van wat mogelijk is. Dit leidt tot een spannende interactie tussen disciplines, een samenwerking die past bij de tijdgeest. De interessante balans tussen waar de ene stopt en de andere start is kenmerkend 
voor de stylist. 

Voor Maarten Spruyt betekent Nothing New een retrospectief van de jaren zestig en zeventig, een periode dat
toont parallellen met de politieke situatie en de snelle veranderingen in de wereld van vandaag. Het is ook de periode waarin Lensvelt werd opgericht (1962). Spruyt zal de galerij onder de zeven bogen van het Museo Diocesano omvormen tot een meubelproductie- en assemblagelijn. Visueel en emotioneel verwijzen naar de schaal van fabrieken maar ook naar 
 anonieme, eenzame kantooromgevingen. 

In deze bogen worden humoristische foto’s van Isabelle Wenzel begraven onder mappen of half zichtbaar in een filiaal. Ook zijn er werken te zien van Marleen Sleeuwits, die onze perceptie van ruimte op zijn kop zetten met anonieme werk- en leefomgevingen
en lege plaatsen zonder identiteit, zoals kantoren, hotels en luchthavens. Spruyt tekent parallellen met de Britse kunstenaar en uitvinder Jim Whiting die beroemd werd in 1984 toen hij kinetische robotfiguren danste in de muziekvideo Rockit van Herbie Hancock (en won de allereerste MTV Video Music Award voor Beste Art Direction). Dat werk heeft overeenkomsten met het hedendaagse werk van de 
kunstenaar Christiaan Zwanikken. Zijn kinetische en mechanische sculpturen worden bestuurd door middel van elektrische mtoren en computertechnologie en gepresenteerd naast meubilair uit de Lensvelt-collectie dat 
beweegt, opent en sluit, als een knipoog naar een kwaliteitsbeoordelingstest. 

Spruyt behandelt sociale kwesties zoals ontheemden
personen – daklozen, vluchtelingen – en illegaliteit. Dit wordt geïllustreerd in The Invisible Man Project van Michiel Voet, waarin hij het verhaal vertelt over zijn vriendschap met de vluchteling Karim Ramtani. Of oorlog en geweld, het thema van het verontrustende Shell Shock Syndrome van Felix Burger dat naast de Militaire Tafel van Gerrit Rietveld staat. Dit zijn thema’s die in de loop der tijd een rol spelen in de samenleving, ongewijzigd en waarmee Spruyt een gevoelige snaar wil raken. Op de binnenplaats kunt u comfortabel loungen in de Cane Divan en praten met The Oracle van Atelier Van Lieshout. Het mechanisch bewegende hoofd dat poëtische, filosofische of politiek incorrecte tekstberichten van het publiek versterkt, dient als een spiegel van onze samenleving.

Maarten Spruyt creëert een vervreemdende, drukkende en confronterende omgeving die emoties oproept bij de soms ongemakkelijke bezoekers. Hij plaatst bestaande werken in een ander licht en toont een 
nieuw beeld dat mensen aan het denken zet. Niets nieuws en alles nieuw. 

Bekende kunstenaars die je zelden ziet op een designbeurs zoals in Milaan, maakten zelfredzaam werk beschikbaar: Joep van Lieshout, Felix Burger, Christaan 
Zwanikken, Michel Voet, Marleen Sleeuwits, Isabelle 
Wenzel, Kevin Power, Sander Breure en Witte van 
Hulzen, Freudenthal Verhagen en Alet Pilon.

A. MARLEEN SLEEUWITS
Kunstenaar Marleen Sleeuwits (1980) is vooral geïnteresseerd in het illusoire karakter van afgebeelde ruimtes. Of om het preciezer te zeggen: in en met haar werk creëert ze situaties waarin de toeschouwer in de war raakt door een realistisch ogende voorstelling van een volledig kunstmatige omgeving. Ze laat zich inspireren door anonieme werk- en woonomgevingen en plaatsen zonder identiteit, zoals kantoren, hotels en luchthavens. In recent werk bouwt Sleeuwits nieuwe ruimtes of sculpturen met materialen uit dergelijke ruimtes, zoals laminaat, verlaagde plafonds, parketstroken en TL-buizen, die ze vervolgens fotografeert. De antithese tussen echt en kunstmatig,
actueel en imitatief, concreet en virtueel, twee- en driedimensionaal, creëren een visuele ervaring die de toeschouwer tijdelijk van het gevoel van tijd en plaats vervreemdt. Wat zie ik eigenlijk? Wat is de schaal? Waar ben ik? Hoe verhoud ik me fysiek tot de ruimte die ik voor mij zie? De 
laatste vraag doet zich voor omdat Sleeuwits een spel speelt met een ander ruimtegerelateerd aspect van fotografie, namelijk de manier waarop het een alternatief creëert voor de afgebeelde ruimte en de ruimte waarin de kijker zich bevindt. Ze laat ons met een gedesoriënteerd gevoel achter. Het speelt met onze perceptie van tijd, 
plaats en gebeurtenis, die niet langer als een eenheid lijkt te bestaan. 

B. HET ORAAL
van AVL is een tweeënhalve meter hoge totem-beker gemaakt op uitnodiging van de Amsterdamse 4 en 5 mei commissie in 2014. Het was op de Dam in Amsterdam en raakt aan de thema’s van 5 mei, zoals de vrijheid 
van meningsuiting en de het feit dat mensen niet altijd hun eigen gedachten formuleren, maar blindelings die van een ander overnemen. De Oracle herhaalt sms-berichten van het publiek, waarbij het hoofd mechanisch beweegt. 
De teksten kunnen poëtisch en nobel zijn, maar ook onversneden en politiek incorrect. 
Sms je bericht naar: +31617042022. 

C. SANDER BREURE EN 
WITTE VAN HULZEN

Een van de belangrijkste aandachtspunten van het werk van Sander Breure (1985) en Witte van Hulzen (1984) is een uitgebreid
onderzoek naar de geschiedenis van de portretkunst en haar relatie met het theater. Het werk omvat het uitgebreide scala aan menselijke gezichtsuitdrukkingen en hoe in de loop van de tijd bepaalde gebaren worden geassocieerd met 
en ook los worden gezien van niet alleen emoties, maar ook sociale posities en activiteiten. of hun langetermijnprestaties op het station in Utrecht, ze werkten met een groep acteurs die zeer gechoreografeerde alledaagse activiteiten uitvoerden die bijna onopgemerkt bleven in de locatie. Maar toen de forenzen de bewegingen en acties 
van de acteurs opmerkten, werden ze getuige van een theater van het dagelijkse leven dat zich plotseling heeft afgewend van het weefsel van het dagelijks leven. Dit werk vond gedurende een half jaar plaats en stelde de vraag aan de orde wanneer de uitvoering
wordt arbeid en vice versa. Momenteel vervolgt het duo het onderzoek naar het 
archief van menselijke gebaren, maar dit keer creëert het een repository van hoofdbustes die gebeeldhouwde torso’s in verschillende posities kunnen matchen. Hier worden de sculpturen de performers en worden ze geactiveerd in geënsceneerde scenario’s in de ruimte en in relatie tot het publiek. Terwijl acteurs bijna levende sculpturen worden, worden de sculpturen bijna personen, maar geen van beide slaagt erin volledig over te steken naar de ander. Het 
dunne membraan tussen leven en dood houdt ze uit elkaar. (tekst: Sohrab Mohebbi) 

D. FREUDENTHAL / VERHAGEN
Het bekende Nederlandse fotografieduo Freudenthal / Verhagen (Carmen Freudenthal, 1965 en Elle Verhagen, 1962) is gevestigd in Amsterdam. Beiden studeerden aan de Gerrit Rietveld Academie, Carmen studeerde Fotografie en Elle Fashion Design. Ze ontmoetten elkaar na hun afstuderen in 1988 en begonnen samen te werken aan een opdracht voor een designlabel. Er was onmiddellijk een wederzijdse herkenning en smaak in hoe (mode) afbeeldingen eruit zouden moeten zien. Hun samenwerking begon met een publicatie in het ID-tijdschrift in 1989. Vanaf dat moment hebben ze gezocht naar manieren om 
de traditionele definitie van fotografie uit te rekken, cross-overs te maken tussen mode en kunst en de 
culturele relevantie te visualiseren. De beelden zijn in de loop der jaren divers in discipline en vorm geweest, maar
vertel vaak een gelaagd en soms verontrustend verhaal, gebruik en meng verschillende media om een ​​unieke visuele taal te creëren. In hun oneindige liefde voor fotografie en verslaving 
aan het onverwachte en ongewone, reikt Freudenthal / Verhagen de grenzen van fotografie uit. Het 
duo brengt foto’s samen in 3D-installaties en vertaalt geprojecteerde video’s naar foto’s.Door 
op zijde te printen en epoxy of rubber toe te voegen, veranderen de fotografen het meestal vlakke oppervlak van een foto en verrassen ze de toeschouwer met een gemanipuleerde realiteit. 

E. CHRISTIAAN ZWANIKKEN
De Nederlandse kunstenaar Christiaan Zwanikken (1967) kreeg internationale erkenning voor zijn kinetische en mechanische sculpturen, geluidswerken en installaties. Zijn complexe bewegende sculpturen zien eruit als mensen, dieren of planten en worden bestuurd met behulp van elektrische motoren en computertechnologie. Hij combineert vaak verschillende media, robotica, biologie, microcontrollers en geluid. Zijn werken zijn zowel een artistiek als een technologisch experiment waarin innovatie en vondsten een belangrijke rol spelen. In zijn onderzoek naar de relatie tussen de mens, de natuur,
wetenschap en technologie combineert Zwanikken de levenden met de levenlozen. Elk beeldhouwwerk is daarom zowel mechanisch als autonoom en heeft zijn eigen ‘identiteit’ die wordt beheerst door software, elektronische, sensorische en kunstmatige spraak.Hoewel hij ‘harde’ technologieën zoals machines en besturingssystemen gebruikt, probeert hij altijd een beroep te doen op mensen en ‘zachte’ technologieën. Zijn kunst is vertrokken van het domein van het plastische werk om dat binnen te gaan
plasmisch werk. In het begin zijn zijn werken duidelijk herkenbaar maar naarmate de interactie van het werk met de toeschouwer zich ontvouwt, krijgen ze andere mogelijkheden en nemen ze nieuwe vormen aan. In de hybride dierlijke installaties hechten ze zich aan alle vormen van dierenleven. Door bovendien de bewegingen van zijn werk extra te synchroniseren met elektronische of akoestische geluidscomposities, creëert Zwanikken wat hij ‘techno-plasmische entiteiten’ noemt. Dit zijn nieuwe creaties die op de evolutionaire ladder springen en niet worden beperkt door hun reële anatomie. 

F. ISABELLE WENZEL
Isabelle Wenzel (1982) is een fotograaf, kunstenaar en ook acrobaat. In haar werk vraagt ​​ze zich af: wie ben ik? Wat is de relatie die we met elkaar hebben? Ze gebruikt haar lichaam als een ‘responsieve vorm’ om vast te leggen
bewegingen en bijna onmogelijk poses in surrealistische scènes. Met deze ontroerende studies van het menselijk lichaam confronteert ze de kijker met vragen en emoties. Wenzel betreedt het toneelstadium als fotograaf, model, sculptuur en ten slotte ook als toeschouwer, samengevoegd tot één medium. Soms is ze nog steeds herkenbaar, soms lijken haar lichaamsdelen vanuit de ruimte te zingen door de kleur en de structuur van de kleding en de rekwisieten en soms functioneert haar lichaam zelfs als een bijzettafel of sokkel voor stillevens met gestapeld vaatwerk en vazen. De vervormde lichamen geven toegang tot een sculpturale wereld waarin er geen sprake is van de persoon of persoonlijkheid. De wereld van Wenzel biedt nieuwe perspectieven. Binnen tien seconden geeft Wenzel ons een vluchtige glimp van herinneringen, van iets dat is geweest,

G. FELIX BURGER
Felix Burger (1983) ontwikkelt uitgestrekte en ruime kamerinstallaties; toegankelijke podia met objecten, films, tekeningen en geluid. Uitgangspunt van zijn werk zijn vaak beelden van het collectieve geheugen die hij door zijn persoonlijke matrix zendt en transformeert in een vaak absurde en verontrustende compositie. Zijn werk ‘Shell Shock Syndrome’ (2014) is een hedendaagse versie van de horror-kast van dr. Caligari (1920). De theatrale choreografie bestaande uit een
vijftig stuk koor van gammele, keramische en mechanische poppen en cyborgs die met elektronische draden met elkaar zijn verbonden. Deze alter ego’s van Felix Burger voeren fragmenten uit de Matthäus-Passion van Johann Sebastian Bach uit. Lijden, dood en opstanding worden een biografische klaagzang, balancerend tussen slapstick en drama, tussen intellectueel wereldtheater en een kinderkamer die tot in detail is uitgewerkt. Falen is het zichtbare centrale thema in 
zijn installatie. 

H. MICHIEL VOET
De multidisciplinaire kunstenaar, fotograaf en theatermaker Michiel Voet (1964) werkt in binnen- en buitenland en in verschillende contexten. Als autonoom kunstenaar en scenograaf werkt hij vaak samen met theaterregisseurs, componisten en schrijvers. Voet kreeg veel aandacht voor de fotoreeksen en het theaterproject The Invisible Man Project.Het vertelt het opmerkelijke verhaal van zijn vriendschap met de ongrijpbare, illegale vluchteling Karim Ramtani. Voet ontmoette Algerijnse Karim Ramtani in zijn atelier in Amsterdam-Noord. Ze spraken over Ramtani’s dromen van een beter leven, maar ze spraken ook veel over kunst. Er ontstond een samenwerking die resulteerde in een opmerkelijke reeks foto’s gevolgd door de
theaterproductie The Invisible Man. Een optreden dat nog steeds wordt gespeeld, zowel in Nederland als in het buitenland. In het project vertelt Voet over de ontmoeting en de fascinatie die hij ontwikkelde voor het leven van deze vreemdeling. Dan vertelt Ramtani hetzelfde verhaal, maar vanuit zijn perspectief. Over hoe hij ooit 
vanuit Algiers in Amsterdam aankwam . En over zijn verborgen en ongepolijste leven in Europa. In maart van dit jaar reisde de kunstenaar en theatermaker naar Algerije, waar hij voorstellingen gaf en een nieuwe serie foto’s maakte. Voet volgde de routes die immigranten en vluchtelingen nemen naar de Middellandse Zee. Als eenzame demonstrant ondernam hij actie 
tegen de verschrikkelijke tragedie die zich 
de afgelopen tien jaar rond de Middellandse Zee heeft afgespeeld. 

I. JOEP VAN LIESHOUT /
ATELIER VAN LIESHOUT

Na zijn afstuderen aan de Rotterdamse kunstacademie, groeide enfant terrible en beeldhouwer Joep van Lieshout snel uit tot roem met projecten die zich afspeelden tussen de wereld van het eenvoudig te reinigen ontwerp en het niet-functionele 
gebied van de kunst: beeldhouwwerken en installaties, gebouwen en meubels, utopieën en dystopieën. In 1995 richtte Van Lieshout zijn studio op en werkt sindsdien uitsluitend onder de naam van de studio. De studiomix bestaat in de praktijk van Van Lieshout als een methodiek om de mythe van het artistieke genie te ondermijnen. Van Lieshout heeft een multidisciplinaire praktijk opgezet die werken op de grens tussen kunst, design en
architectuur. Door de dunne grens tussen productiekunst en massaproducerende functionele objecten te onderzoeken, zoekt hij naar de grenzen tussen fantasie en functie, tussen vruchtbaarheid en vernietiging. Van Lieshout ontleedt systemen, of het nu de samenleving als geheel is of het menselijk lichaam; hij experimenteert, zoekt alternatieven, neemt tentoonstellingen als experimenten voor
recycling en heeft zelfs een onafhankelijke staat uitgeroepen: AVL-Ville (2001). Een vrije staat in de haven van Rotterdam, met een minimum aan regels, een maximum aan vrijheden en de hoogste graad van autarkie. Al deze activiteiten worden uitgevoerd binnen VanLieshouts kenmerkende stijl van provocatie – of het nu politiek of materieel is. Van Lieshout combineert een fantasierijke esthetiek en ethiek met een geest van ondernemerschap; zijn werk heeft gemotiveerde bewegingen op het gebied van architectuur en ecologie, en is internationaal gevierd, tentoongesteld en gepubliceerd. Zijn werken delen een aantal terugkerende thema’s, motieven en obsessies: systemen, macht, autarkie, leven, seks en dood – elk van deze sporen het menselijke individu in het gezicht van een groter geheel. 

J. KEVIN POWER
Kevin Power maakt kunst, performance en kostuum om te zien en te helen wat er in hem en rondom hem gebeurt. Kevin is diep geroerd door de schoonheid van de aarde en realiseert zich dat zij de ware moeder van ons allemaal is. Door te observeren hoe wij als menselijk soort zich meedogenloos en destructief gedragen tegenover onszelf, de planeet en andere soorten, voelt hij sterk de drang om onze gevoeligheid te herstellen en onze ziel te herstellen. Hij verwerkt dit in zijn kunstwerken en laat zich daarbij inspireren door verhalen, mythologieën en sjamanisme. Door materialen te recyclen en opnieuw te gebruiken, creëert hij op het punt iets te bieden te hebben in zijn onderzoek. Het kunstwerk wordt de getuige en dient om te helen. Macht: ‘Wij zijn onze eigen mythe, onze eigen creatie, evoluerend in een mutatie met een levendigheid
in de hoop een schuilplaats te vinden in onze kwetsbaarheid. ‘ Kevin Power startte 
in 2015 een kunst-spirituele-mode-project en noemde het de “Dali Lamas-pyjama’s”. Het uitdagen van het modesysteem, deze unieke kleding is bedoeld om te cocoonen in de grote oneindigheid die naar binnen gericht is. Zelfherstellende kledingstukken die de drager uitnodigen om het gebed te dragen en thuiskomen bij zichzelf, voor wie de drager is in al zijn ontzagwekkende pracht. Kracht: ‘We zijn hier voor elkaar, we genezen elkaar. Ga voorzichtig op aarde. ‘ 

K. ALET PILON
De werken gaan over macht, machteloosheid, de angst voor de dood en eenzaamheid.Intense herinneringen uit haar leven vormen de basis voor de werken. Opgroeiend in een christelijke omgeving als dochter van een huisarts, vreesde Alet Pilon de dood en voelde ze een enorm gevoel van onderdrukking in haar leven. Door het volgen van een mode-opleiding (Academie Beeldende Kunsten 
Utrecht, 1971) dacht ze dat ze aan deze innerlijke angsten kon ontsnappen door te kiezen voor de gestileerde buitenkant en
 esthetiek. Het gaf haar slechts tijdelijk respijt. Er ontstond een behoefte om gevoelens van eenzaamheid en kwetsbaarheid uit te beelden in een reeks werken die niets te maken hadden met mode en toegepaste kunst, maar die voortkwamen uit hun eigen beeldtaal.Like ‘The Boy’ uit de serie ‘Talk to me’ (2011). Hij is zowel dier als mens. Een fragiel uitziende figuur in spijkerbroeken, sneakers en een trui, zonder gezicht, met een beschermende huid van gips- en geitenhoornen.

REBELLIOUS BAR
Het museum biedt meer anti-verklaringen. Naast Frame Magazine, dat een interviewprogramma biedt met Nederlandse en internationale ontwerpers, heeft Space Encounters een rebelse bar ontworpen. ‘Bar Anne is een manifest, een radicale uitspraak tegen de waanzin van alle geldverspillende, allesbehalve duurzame designbeurzen, waarvan je het gebruik in vraag kunt stellen’, zegt Remi Versteeg, samen met Gijs Baks, Joost Baks en Stijn de Weerd oprichter van de veelgeprezen
architectenbureau Space Encounters. ‘Er is altijd een overvloed aan presentaties en producten en bezoekers moeten heen en weer rennen om zoveel mogelijk te zien. Het hele fenomeen van ‘beurzen’ moet kritischer worden bekeken ‘, geloven ze. Waar kun je die kritische noot beter delen dan in het designmekka van Milaan zelf? Tussen Zona Tortona en het stadscentrum, in het historische Museo Diocesano, biedt Space Encounters een welkom alternatief: een bar met een geïntegreerde spectaculaire lichtinstallatie van Children of the Light. Een bruikbare expositie, een rustige ontspanningsruimte, ervaring, vergader- en netwerkruimte, creatieve hub en eetzaal voor iedereen die iets anders nodig heeft. Curator, ondernemer en publicist Anne van der Zwaag geselecteerd
getalenteerde (opkomende) ontwerpers die iets hebben gemaakt wat het interieur van de bar ten goede zou komen: Rick 
Tegelaar, VANTOT, Mae Engelgeer, Klaas Kuiken, Dirk Vander Kooij, Jólan van der Wiel, Handmade Industrials, Jelle Mastenbroek, NIGHTSHOP, Sabine Marcelis, Brit van Nerven, Kranen / Gille, Fransje Gimbrère, Aart van Asseldonk en uit België – Muller Van Severen.Ook gulle partners die zich thuis voelen bij dit 
concept: Acosorb, Qbiq, Gira, Tarkett, InventDesign, Weltevree, Heineken, Finsa, Baars & Bloemhoff, 
Hartweil en Carpet Sign nemen deel aan dit onhandelbare Gesamtkunstwerk. 
Fondazione Lensvelt & Nothing New, Frame magazine 
en Bar Anne, Museo Diocesano, Corso di Porta Ticinese, 
95, Milaan, 17-22 april 2018.